Dökümcü denen yerde hep böyle şeyler var etrafta. Çam ağacı gibi, bir ana gövdeden fışkıran küçük küçük saplar; veya üst üste yığılmış açık mavi görünen bileklikler… Çeşitli yüzük modelleri mevcut mesela şu an ağaçta..
Böyle çift taraflı bişiii… İtiraf ediyorum bi de; ben bu ilk yüzük tasarımı heyecanına kendimi o kadar kaptırmıstım ki, ilk yüzüğümle milyonlar satacakmışım gibi; en iyisi olsun diye hicbir çizimimi sevmeyip, yüzüğü yapmaya başlayamamıştım! O sebepten modelde Şenay’ın katkısı bol!
İşte kırmızı mumdan ilk yüzüğüm! Erit, damlat, düzelt, döküme ver, al, sevin!, eğele ( yoo törpü değil, eğe onun adı!) ovala, cilala, yika, parlat, bak, oksitle! Sonunda da tombik parmağa tak!
Book Bed
Photographer Yusuke Suzuki created a book bed that folds up during the day which then unfolds into an over-sized book at night.
Hong Kong-based design duo Chan Oi Yau Riyo and Kwong Ho Sun Howard of Shannnam exhibited “Fragmented Chronicles” at this year’s Tokyo Designboom Mart, part of Tokyo Designers Week 2011. The collection is composed of 100 rings, each with a landscape frozen inside. The jewelry spans different topics, from children’s characters to nuns standing in the snow, a woman walking with a suitcase to a shepherd with his sheep. Each is a visual story invoking a reaction and stirring the imagination of the wearer. (via Designboom)
Yüzüğüm neredeyse bitti!
Yeşil mumdan çalıştığım bu yüzüğüm, aslında alıştırma yüzüğü modeli. Ama o kadar güzel oldu ki, o kadar emek harcadım ki; zaten alıştırma falan demeyip her gün takacağım kendisini! E belki üstüne bir imzamı atarım yine doğaçlama hareketlerimle tabi…
Bu resimlerde gördüğünüz yeşil ve lacivert saplı eğelerle şekillendiriyoruz kendilerini. Boyutlandırmayı yaptıktan sonra o çizgileri takip edip yuvarlıyoruz köşeleri..
Atölyenin akşam grubu da çok eğlenceli oldu bu arada; ciddi, hatta bana göre sıkıcı işlerde çalışıp, kendisi hiç öyle olmayan arkadaşlar var sınıfta :)
Aramızda tel büken, halka yapan bir arkadaş var, baya ileri seviyede o… Sabah 4’te kalkıp ders çalışıp saat 6’da hazırlanıp işe giden ve akşam 9’da haliyle uyuyan bir halde şu sıralar tez yazdığından… Ama atölyeyi de bu tempoya rağmen hiç aksatmıyor. İmreniyorum kendisine bu kadar programlı olabildiği için..
Haftaya da artık bitmiş yüzüğümün parlayan fotoğraflarını koymayı ümit ediyorum parmaklarımın arasında!
